Ήταν κάποτε ένας φτωχός αγρότης σε ένα χωριό, που είχε ένα πανέμορφο, δυνατό άλογο. Όλοι οι συγχωριανοί του τον ζήλευαν και του έλεγαν: «Τι ευλογία! Τι καλό πράγμα να έχεις τέτοιο άλογο!». Κι εκείνος απαντούσε: «Καλό; Κακό; Ποιος ξέρει; Θα δείξει».

Μια μέρα, το άλογο έσπασε τον φράχτη και έφυγε στα βουνά. Έτρεξαν οι χωρικοί και του είπαν: «Τι συμφορά! Τι κακό που σε βρήκε, έχασες το μοναδικό σου περιουσιακό στοιχείο!». Ο αγρότης, ήρεμος, απάντησε: «Καλό; Κακό; Ποιος ξέρει; Θα δείξει».

Μετά από λίγες μέρες, το άλογο επέστρεψε μόνο του, φέρνοντας μαζί του μια αγέλη από άγρια, πανέμορφα άλογα. Οι χωρικοί ενθουσιάστηκαν: «Μα τι τύχη! Τώρα έγινες πλούσιος, τι καλό που ήταν τελικά!». Κι ο αγρότης ξανά: «Καλό; Κακό; Ποιος ξέρει; Θα δείξει».

Την επόμενη εβδομάδα, ο μοναχογιός του αγρότη προσπάθησε να ιππεύσει ένα από τα άγρια άλογα για να το ημερώσει. Το άλογο τον πέταξε κάτω, με αποτέλεσμα ο νεαρός να σπάσει και τα δύο του πόδια. Ήρθαν πάλι οι χωρικοί κλαίγοντας: «Τι τραγωδία! Ο μοναδικός σου γιος έμεινε σακάτης, ποιος θα σε βοηθάει τώρα; Τι κακό πράγμα!». Ο αγρότης απάντησε: «Καλό; Κακό; Ποιος ξέρει; Θα δείξει».

Λίγο καιρό μετά, ξέσπασε πόλεμος στη χώρα και ο στρατός πέρασε από το χωριό για να στρατολογήσει με τη βία όλους τους υγιείς νέους. Τον γιο του αγρότη τον άφησαν πίσω, επειδή είχε σπασμένα πόδια. Όλοι οι άλλοι νέοι του χωριού πήγαν στο μέτωπο και οι περισσότεροι χάθηκαν. Οι χωρικοί πήγαν στον αγρότη με δάκρυα στα μάτια: «Είχες δίκιο… Ο γιος σου σώθηκε, ενώ οι δικοί μας χάθηκαν. Τελικά το σπασμένο πόδι ήταν μεγάλο καλό!».

Και ο αγρότης, κοιτάζοντας το άπειρο, είπε για άλλη μια φορά: «Καλό; Κακό; Ποιος ξέρει; Θα δείξει…».

Το βαθύτερο μήνυμα:

Η ιστορία αυτή δείχνει ότι το μυαλό μας βλέπει μόνο μια μικρή, αποσπασματική εικόνα της πραγματικότητας (μια «σκηνή» από το έργο). Όταν σταματάμε να κρίνουμε κάθε γεγονός ως «καταστροφή» ή «θρίαμβο» και λέμε «Θα δείξει», αφήνουμε χώρο στο Σύμπαν και στον Θεό να ξεδιπλώσουν το μεγαλύτερο Σχέδιο, το οποίο, είναι για το καλύτερό μας και την Εξέλιξή μας.