7 το πρωί, και μια τρυφερή κίνηση σε μια στάση μου θύμισε τον μπαμπά μου.

Η Αθήνα ξυπνάει, αγουροξυπνημένοι άνθρωποι πηγαίνουν στη δουλειά τους και η πόλη μπαίνει σιγά – σιγά σε ρυθμό.

Καθώς είμαι στο δρόμο προς το γραφείο σταματημένη στην κίνηση, βλέπω σε μια στάση έναν μπαμπά με την κόρη του, γύρω στα δέκα. Περίμεναν το λεωφορείο.

Εκείνος κρατούσε στον ώμο του την τσάντα της, μιλούσαν, γελούσαν και κάποια στιγμή γύρισε και τη φίλησε στο μέτωπο.

Χαμογέλασα αμέσως.

Να καλέσω τον μπαμπά μου λίγο πιο μετά, σκέφτηκα.

Και άρχισα να ανατρέχω στη μνήμη μου σε στιγμές που έχω γελάσει μαζί του, που έχω συζητήσει μαζί του, ή που μου έχει δώσει ένα φιλί.

Ένα κύμα Ευγνωμοσύνης με κατέκλυσε.

Δεν ξέρω ποια είναι η σχέση με τον πατέρα σου. Όλοι έχουμε ζήσει όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές.

Και ίσως αυτή η ανάρτηση να είναι η δική σου μικρή υπενθύμιση ότι μπορείς να κάνεις χώρο για Αγάπη, χωρίς να χρειάζεται να λύσεις τα πάντα σήμερα.

Αν ο μπαμπάς σου είναι στη Ζωή, κάλεσέ τον για μια καλημέρα. Έτσι απλά.

Αν δεν είναι στη Ζωή, κλείσε τα μάτια και στείλ’ του Αγάπη.

Και αν σου είναι δύσκολο να του μιλήσεις, δεν πειράζει. Κλείσε τα μάτια σου και πες νοερά, σε συγχωρώ, συγχώρησέ με. Σε απελευθερώνω, με απελευθερώνω, και στέλνω Φως και Αγάπη και στους δυο μας.

Μετά κάνε κάτι που αλλάζει την ενέργεια της ημέρας σου. Δώσε ένα φιλί χωρίς λόγο στον άνθρωπο σου, στα παιδιά σου, σε έναν φίλο.

Και αν είσαι μόνος σου, στάσου μπροστά στον καθρέφτη και χαμογέλασε στον άνθρωπο που σε κοιτάζει μέσα στα μάτια.

Η κάθε μέρα είναι μοναδική, το ίδιο και οι στιγμές της. Περνάνε και δεν γυρίζουν.

Δώσε στις στιγμές σου αξία. Αυτό σημαίνει ότι είσαι ο Δημιουργός.

Αν κάποια Αλήθεια υπάρχει εδώ για εσένα και νιώθεις ότι ήρθε η ώρα να απελευθερώσεις πιο βαθιά αυτή τη σχέση, στείλε μου μήνυμα για να σου πω πώς δουλεύουμε μαζί σε προσωπική συνεδρία.